Collateral PDF Afdrukken E-mailadres
(4 votes, average 4.00 out of 5)
zaterdag, 03 april 2010 11:40

collateralFilmparel geregisseerd door Michael Mann die hiermee niet aan zijn proefstuk is. Hij regisseerde immers reeds andere topfilms zoals Heat en The inside man. Mann slaagt in deze film meerdere genre’s succesvol te combineren. Collateral is heeft immers meerdere facetten, zowel actie, spanning als innerlijke existentiële discussies volgen elkaar in een razend tempo op.

Wie echter snel het verhaal van de film doorneemt denkt direct aan woorden als “cliché” en “been there seen that”. Maar toch is collateral een film die de moeite waard is om te kijken. Het verhaal zit immers zéér ingenieus in elkaar, en dit is niet in kleine mate te danken aan de schitterende acteerprestaties van een voor de verandering grijsharige Tom cruise en zéér subtiele acterende Jamie Foxx.

Wat de film immers zo sterk maakt zijn de uitersten die deze beide personages uitbeelden. Ze staan niet enkel voor goed en slecht maar staan ook symbool voor 2 uitersten in deze maatschappij. Meerdere subtiele en toch directe dialogen brengen dan ook een sterk psychologisch profiel van beide personages naar voren. Hier distantieert de film zich van de typische actiegenre’s, en hier vertaalt Collateral zich zelfs misschien in een maatschappelijke kritische prent. Het verhaal zit zéér simpel in elkaar: de huurmoordenaar Vincent (Tom Cruise) stapt in de taxi van Max (Jamie Foxx). Vincent stelt Max voor om voor een grote som geld met hem gedurende de nacht 5 adressen te bezoeken. Snel beseft Max echter dat dit geen vriendenbezoekjes zijn, maar koude afrekeningen van de huurmoordenaar Vincent. Hier krijgt de film dan ook een morele tint. Moet Max verder rijden en ondergaan dat Vincent al deze getuigen voor een zekere rechtzaak zal omleggen, of risceert hij eventueel zijn eigen vel door op te komen tegen deze doorwinterde moordenaar en zo deze getuigen te redden. Deze morele wipplank balanceert constant in Max zijn hoofd van de ene kant naar de andere. Dit is een wel-beproefd moreel thema dat zelfs in liedjes van Jacques Brel aan bod kwam, “Et si j'étais né en 17 à Leidenstadt. Sur les ruines d'un champ de bataille. Aurais-je été meilleur ou pire que ces gens .Si j'avais été allemand ? » Wat zou jij immers doen als je afwist van wreedheden, zou je opkomen en je eigen leven in de schaal leggen, of zou je op je buik gaan liggen en zeggen dat je geen keuze had ?

Maar de innerlijke controverse tussen Vincent en Max stopt niet enkel daar.

Vincent staat immers symbool voor die persoon die in de realiteit leeft. Hij leeft elke minuut, en in zijn beroep terecht, alsof het de laatste is en kan zich boven de morele bezwaren die gepaard gaan met zijn beroep zetten. Hij staat symbool voor het slechte en het moraalloze in deze maatschappij. Wanneer Max dan ook vraagt: “first time in LA?” antwoord Vincent: “every time I can’t wait to get out of here, 17million people togheter and nobody knows each other. A guy dies in the subway, and it takes 6hours for anyone to notice, nobody even cares.” Hij is die persoon die weet dat er geleden wordt in heel de wereld en daarom niet hypocriet wil doen door een traan weg te pinken en verder er niets aan te doen. Hij beseft de wreedheid van deze wereld en aanvaard ze. Sterker nog, hij maakt er zelfs zijn beroep van. Geweten wordt uitgeschakeld omdat het geen enkele zin heeft in een wereld waar volgens hem een geweten en een hart niemand redden kan. Maar eigenlijk weet iedereen dat Vincent zichzelf meesterlijk beliegt. Hij kiest immers op de 2-sprong van het leven voor de pad van het egoïsme ervan uitgaande dat toch iedereen dit uiteindelijk doet. Vincent had evengoed een harde zakenman kunnen spelen, het punt van Michael Mann zou hetzelfde blijven. De maatschappij creeërt immers moraalloze mensen die met zulke slogantaal enkel zichzelf beliegen om hun morele teloorgang te rechtvaardigen. Eén van de meesterlijke dialogen tussen Max en Vincent gaat dan ook als volgt:

Vincent: Max, six billion people on the planet, you're getting bent out of shape cause of one fat guy.
Max: Well, who was he?
Vincent: What do you care? Have you ever heard of Rwanda?
Max: Yes, I know Rwanda.
Vincent: Well, tens of thousands killed before sundown. Nobody's killed people that fast since Nagasaki and Hiroshima. Did you bat an eye, Max?
Max: What?
Vincent: Did you join Amnesty International, Oxfam, Save the Whales, Greenpeace, or something? No. I off one fat Angelino and you throw a hissy fit.
Max: Man, I don't know any Rwandans.
Vincent: You don't know the guy in the trunk, either..

Deze dialoog beschrijft perfect het verschil tussen beiden. De ene weigert zich neer te leggen bij de wreedheden in deze wereld, maar niemand kan echter volledig altruïst zijn en om elke dode in deze wereld een traan laten. De andere heeft zich al lang neergelegd bij de verrotte wereld en wil niet meer hypocriet zijn.

Max staat dus haaks op Vincent maar wordt ook niet enkel als “the good guy” afgebeeld. Max staat symbool voor diegene die de “American Dream” nastreeft maar eigenlijk de ballen niet heeft om te stappen te zetten om het te bereiken. Max pint dan ook elke klant hetzelfde verhaaltje op de mouw dat deze job (die hij al 12jaar beoefent!!) slechts tijdelijk is om zijn limousinebedrijfje op te zetten. Max heeft schrik om te falen, hij durft die stap in het onbekende niet zetten hetgeen Vincent wel durft. Max droomt dan ook elke dag weer weg op zijn Maledivenpostkaart van een vakantie die hij nooit zal meemaken. Max leeft weliswaar in de realiteit maar is te laf om ze werkelijk te vatten. Hij houdt vast aan enkele illusoire grassprieten zoals die postkaart, deze grasprieten moeten voor hem immers het leven draagbaar maken. Hier beliegt Max zichzelf dus net zoals Vincent maar enkel in het anderste uiterste. Waar Vincent teveel in de realiteit staat, staat Max er te ver vanaf. Max koos in tegenstelling tot Vincent het pad van de moraliteit. Maar deze wereld is echter niet rechtvaardig en mooi, maar ze is ook niet zo bedroven zoals Vincent doet blijken. Beide staan symbool voor een morele gedachtensprong die zelfbedrieging met zich meebrengen moet om te overleven.

Beide uitersten gaan echter tesamen deze avond in, tot op een punt waar een jackhals ’s nachts de weg oversteekt. Deze eenzame jackhals kijkt Max diep in de ogen en bevrijdt eindelijk het wilde, het dier in hem. Max gooit het juk der wanhoop van zich af en beslist eindelijk het leven tot het uiterste te beleven. Hij gooit alle remmen los en volgt zijn instinct, zijn hart ondanks de “collateral damage” die het met zich meebrengen kan. Hij beslist ondanks de gevaren die het inhoudt op te komen tegen Vincent. En in een ultieme showdown staan beiden op het einde tegenover elkaar. Zwart tegen wit, goed tegen slecht, geweten tegen rationaliteit.

Wat Max dan op het einde ook aantoont, en het is net datgene dat Vincent niet begrijpt, is dat de wereld verbeteren begint bij jezelf en diegene rondom jou. Niemand kan iedereen tegelijk redden, maar als iedereen 1 per 1 probeert komen we er misschien wel. Ik weet dat het melancholisch en naïf klinkt. Maar het is ofwel dat pad volgen, besef het ongeluk maar help binnen je mogelijkheden zonder jezelf volledig op te offeren, of wees zoals Vincent en kies de makkelijke route bewerend dat iedereen verrot is en het allemaal niets uitmaakt. Het is aan de kijker om uit te maken waar voor hem het juiste pad ligt.

+ Recensie
article thumbnail

Recensies Browse door alle besprekingen

RATINGS Beste Films

PollGeef Ons Uw Mening

Welke van deze Hollywood A-listers vind jij de beste?
 

LINKSVolg ons hier

peterblog

thomasblog

hermanblog