Crash PDF Afdrukken E-mailadres
(2 votes, average 4.00 out of 5)
zaterdag, 03 april 2010 11:53

De nieuwste film van Paul Haggis die ook het script schreef van de eerder besproken prent “million dollar baby”. Hij levert een compleet ander type film af, en bewijst hiermee een zekere veelzijdigheid als regisseur want ook deze film is een pareltje.crash

Er wordt een bijna tienhoeksverhouding opgesteld van verschillende levenslopen doorheen de film, die dan naar het einde toe stilletjes aan in elkaar zullen vloeien en elk tot hun eigen verrassende ontknoping zullen leiden. Liefhebbers van filmen in het genre van Magnolia zullen hier dan zeker aan hun trekken komen, al is het enkel en alleen al omwille van de indrukwekkende cast. Geen ware steracteurs werden hier gebruikt, maar wel sterke acterende bekende figuren zoals Mat Dillon, Ryan Phillip, Sandra Bullock, Ludacris.

De eerste zin in de film luidt, “ in crowded places people bump in to each other all the time, not in LA though, everybody is behind glass and steel, sometimes I wonder if people don’t crash into each other on purpose, just to feel something, to feel anything”. Hiermee is de harde toon direct gezet, voor een confronterende intellectuele film, gevuld met spitse dialogen, interessante wendingen en staalharde boodschappen. De rode lijn doorheen alle mini-verhalen echter is de notie ‘racisme’ en haar verhouding tot de mensen dezer dagen. De nieuwe bange maatschappij, en dit geldt niet enkel voor de Amerikaanse, wordt in een confronterend daglicht geplaatst. De relatie mens-maatschappij wordt angstwekkend duidelijk. En op zo’n spitsvondige manier dat ik deze film enkel prijzen kan. Bepaalde personages worden eerst als racist afgeprent en blijken dan als puntje bij paaltje komt toch een goede inborst te bezitten, ook tegenover de zwarte gemeenschap. Andere daarentegen veroordelen het racisme en de racisten, maar kunnen dan op existentiële momenten niet uit de hokjes denken en beschuldigen iedereen volgens kleur en cliché en niet meer volgens rede. De rede en de drukkende werking van de maatschappij worden hier aangehaald als veel te dominante factoren in onze samenleving. Een samenleving doordrongen van angst en schijn, een schijn die wordt verduidelijkt door een politicus die de moord van een politieman wil gebruiken ter electoraal profijt bij de zwarte gemeenschap. Telkens worden zulke kleine verhalen ineen gebokst, elk met een duidelijk doorschemerend punt. Elke keer in de verhaaltjes leiden onbegrip, en stereotiepen tot foute conclusies. Mispak u echter niet, dit is geen moraliserend filmpje die wilt aantonen dat men dezer dagen buiten de hokjes moet denken, en dat kleurpigment geen enkele reden speelt. Blank en zwart worden niet gespaard; niet ten opzichte van elkaar en niet ten opzichte van zichzelf.

Haggis toont gewoon een ontwortelde maatschappij, één die geen houvast meer heeft, één waarvan de grond onder haar voeten wegglijdt. De humane symbolen zijn stilaan aan het verdwijnen uit deze wereld voor de wetenschap en ratio. Een onttoverde, gedeshumaniseerde, associale wereld is echter hard om dragen. Deze hardheid, deze erosie van menselijkheid, drukt Haggis in ons gezicht. Maar zelf op een vulkaan groeien bloemen, en deze puntjes van hoop maken de film draaglijk, en niet zelfvervullend. Dit is niet langer film, dit is hardleerse sociologie.

+ Recensie
article thumbnail

Recensies Browse door alle besprekingen

RATINGS Beste Films

PollGeef Ons Uw Mening

Welke van deze Hollywood A-listers vind jij de beste?
 

LINKSVolg ons hier

peterblog

thomasblog

hermanblog