La Meglio Gioventu PDF Afdrukken E-mailadres
(10 votes, average 3.90 out of 5)
dinsdag, 13 april 2010 00:00

lameglioLe coeur a ses raisons que la raison ne connaît pas

Regisseur Marco Tullio Giordana maakte in 2003 een film waar geen woorden voor zijn. Dat was ook zijn bedoeling. En toch, een kort woord over dit absoluut meesterwerk. Deze trilogie duurt maar liefst zes uur. Het is een rustige film, over eenvoudige mensen. Met veel diepgang. Gemaakt voor de televisie en daarna – haast zonder wijzigingen – via Cannes wereldwijd verspreid op het witte doek. La Meglio Gioventu is een film die alle basisregels voor een commercieel succes brak. En net daardoor toch een commercieel succes werd.

Ondanks het feit dat de film Italiaans gesproken is – de meest klinkende taal van Europa – heeft regisseur Giordana de diepgang niet in de woorden gezocht. Enkele scènes zijn hiervan een onmiskenbaar teken. Terwijl de ouders Carati aan het kaarten zijn, zegt de vader terloops “en als antwoord op je vraag van daarnet, ja, ik zou opnieuw met je trouwen”. ‘Lamama’ laat haar kaarten vallen en klemt zijn handen in de hare. Eenvoudige, nietszeggende woorden. En toch, een loepzuivere injectie aan emotie. De snaren van de ziel van de kijker komen te trillen simpelweg door het eenvoudig herhalen van kleine, plagende zinnetjes, over de jaren heen (“a-na-to-mi-a”). Of het fijntjes lachen met de eerste grijze haren. Telkens een klein teken van een verbondenheid, waar de tand des tijds niet aan kon. De scène die dit nog het best illustreert, is hoe helemaal aan het einde Nicola en Mirella elkaar toch vinden. Het is Carlo die de twijfel in Nicola uiteindelijk toch weet te slopen met één enkel zinnetje “als je zo doorgaat, ga je Matteo finaal nog haten”. Maar Nicola en Mirella vinden elkaar pas echt, wanneer – de overleden – Matteo plots terug tussen hen in lijkt te wandelen. Glimlachend – zwijgend, natuurlijk – maar met zijn armen over hun schouders.

Gebaren, gezichten en vooral, elkaar vasthouden hebben voor regisseur Giordana een veel krachtiger effect dan duizend woorden. Een film moet voor hem “tonen en niet vertellen”. De menselijkheid in al zijn naaktheid, ontdaan van elk overbodig woord. Er is geen directere manier om de kijker te raken. Het is een filmtechniek die tot het uiterste en tot in de perfectie wordt gehanteerd in de film ‘Remains of the Day’. Hier wordt het leven van een doodsaaie ober verteld, die evenwel verliefd is op één van de dienstmeisjes, maar geen krimp durft geven. Op het einde van de film hoor je hem tegen zichzelf zeggen “ach, waarom zou ik het nog langer verbergen, toen brak mijn hart”. Na drie uur volgt een enkel moment van onversneden emotie. Raak. Alle andere conversaties waren tot dan ronduit banaal. Opnieuw, één zin en alles kantelt.

Eén van de personages die deze filmvisie het beste uitdraagt in La Meglio Gioventu is Matteo. Hij is weliswaar bezeten door de literatuur, maar kan toch zijn emoties haast niet uitdrukken, noch in woorden, noch in daden. Hij is een product van de mei ’68 revolte. Hij draagt in zich een compromisloze drang naar vrijheid en vooruitgang. Matteo wil de wereld verbeteren en beslist daarom ook om – tegen alle regels in – Sofia uit het gesticht te kidnappen. Maar Italië is niet het land van vrijheid en vooruitgang, maar wel van intriges, maffia en vooral veel zever. Het is eigen aan de jeugd (vandaar de titel van de film, “het beste van de jeugd”) te geloven dat alles mogelijk is, dat alle wegen nog voor ons open liggen. Het pure geloof in de pure vrijheid.

Het is een illusie. Mirella zegt dan ook tegen Matteo wanneer ze van hem afscheid neemt in het politiekantoor: “Misschien is het daarom dat je zo van literatuur houdt. Een boek kan je dichtdoen wanneer je maar wilt”. Mei ’68 was veeleer een verandering in hoofd en hart, en niet zozeer een verandering van de overheidsinstellingen. Het ‘jeugdige’, maar compromisloze temperament van Matteo komt in conflict met de samenleving. Voor hem is het zwart of wit en daarmee basta. Nooit grijs. Hij wil de wereld verbeteren, maar voelt dat het niet zal lukken. Daarom ook wordt hij politieagent, om de illusie te behouden dat hij toch een verschil maakt. Maar ook, opdat ‘de politie voor hem zou denken’. Hij kan zijn conflict met de onmaakbaarheid van de samenleving niet aan.

Zijn broer Nicola beseft na vele jaren wel dat de absolute vrijheid een illusie is. Maar Nicola is weerbaarder dan zijn broer Matteo.

La Meglio Gioventu is een opeenstapeling van contradicties, tussen broers onderling, tussen personages, hun leefwereld en binnenin hun eigen temperament. Deze onvermijdbare contradicties, brengen conflicten, fricties en lijden met zich mee. Matteo pleegt zelfmoord, ouders overlijden, Carlo wordt met de dood bedreigd, Giulia ontspoort. Maar al dat lijden maakt de familie steeds hechter. Het ongeluk maakt hen – contradictorisch genoeg – betere mensen. Het is misschien wel in het gemis dat we de liefde nog het sterkst voelen. De liefde en hondstrouwe vriendschap zijn ons enige wapen tegen pijn, lijden en uiteindelijke de dood. De groeiende familieband wordt gesymboliseerd door het finale weerzien in de villa van Carlo in Toscane. Een villa temidden een landschap dat niet mis zou staan op een reclamefolder voor Afrika. Omdat schoonheid troost?

Bij de DVD-box van deze film steekt nog een extra DVD met interviews. Veelal geven acteurs achteraf de meest banale interviews. Bij deze film verwoorden de regisseur en acteurs evenwel alles wat in de film wordt uitgebeeld … geen toeval.

+ Recensie
article thumbnail

Recensies Browse door alle besprekingen

RATINGS Beste Films

PollGeef Ons Uw Mening

Welke van deze Hollywood A-listers vind jij de beste?
 

LINKSVolg ons hier

peterblog

thomasblog

hermanblog